ZSBD - ciekawa historia, jubileusz - Beskidy News

Używamy plików cookie, aby pomóc w personalizacji treści, dostosowywać i analizować reklamy oraz zapewnić bezpieczne korzystanie z serwisu. Korzystając z witryny, wyrażasz zgodę na gromadzenie przez nas informacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce: Polityka prywatności.

Witaj,

Możesz zobaczyć informacje dotyczące tylko twojego powiatu, wybierając go z listy poniżej.

 

 

Wesprzyj nas na Patronite
patronite

 

 

Nie pokazuj więcej tego okna

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama

Zespół Szkół Budowlano-Drzewnych będzie lada chwila obchodził jubileusz 130 – lecia istnienia, związany z obchodami tej okoliczności. Dla wielu mieszkańców naszego miasta może to być zaskakujące, ale popularna "budowlanka" - według historyków zkoły -  jest najstarszą szkołą ponadgimnazjalną w Żywcu, choć funkcjonowała w różnych lokalizacjach. Rożne były też jej nazwy, a ich zmiany stanowią ciekawy przekrój historii ogólnej i dziejów przemysłu. Początki tej instytucji to Galicja i Lodomeria, druga połowa XIX wieku. Na temat całej tej ponad 100 letniej działalności zachowały się precyzyjne materiały źródłowe. Jaki to były etapy, a w szczególności geneza?

Kornik jubileusz

Historia szkoły

W dniu 6 XII 1885 r. wpłynęła do Sejmu we Lwowie petycja od władz gminnych miasta Żywca o otwarcie szkoły wydziałowej dla stolarstwa i zabawek drewnianych. Sejm zaakceptował prośbę i przekazał sprawę do Wydziału Krajowego d/s Przemysłu Domowego i Rękodzielniczego. Pismem z dnia 12 VII 1887 r. Wydział Krajowy poinformował władze miejskie Żywca o ustaleniu terminu rozpoczęcia nauki na dzień l X 1887 r., powołując na kuratora dra Hermana Czecza z Kobiernic, a Andrzeja Sydora na instruktora zawodu. Jednocześnie przesłano dokumenty organizacyjne szkoły: statut, plan nauki, instrukcję administracyjną oraz normę szkolną i dyscyplinarną. Ta pierwsza na Żywiecczyźnie szkoła zawodowa nosiła ciekawą z dzisiejszego punktu widzenia nazwę Krajowa Szkoła Przemysłowa dla Stolarstwa i Zabawek. Funkcjonowała pod tym mianem przez 10 lat. Potrzeby rozwijającego się rzemiosła były jednak znacznie szersze i dlatego kierownictwo szkoły wyszło naprzeciw zapotrzebowaniom społecznym, dostosowując profil szkoły do potrzeb rejonu. Dokonano również zmiany nazwy szkoły.

Tym razem na Uzupełniającą Szkołę Przemysłową, która funkcjonowała w latach 1897–1925. Szkoła ta w cyklu 3-letnim kształciła uczniów kierowanych przez Żywieckie Stowarzyszenie Cechowe. Edukowano uczniów w następujących zawodach: bednarz, brukarz, fiakier, grzebieniarz, kapelusznik, kupiec, murarz, mydlarz, pisarz, rolnik, rzeźnik, szewc, stolarz, zecer, zegarmistrz. Była też grupa uczniów, którzy nie mieli gdzie odbywać praktyki i w szkole pobierała tylko, naukę teoretyczną otrzymując świadectwo ukończenia szkoły z wpisem bez zawodu. Do 1914 r. szkoła kształciła tylko chłopców, dopiero decyzją Wydziału Krajowego z 12 VI tego roku wyrażono zgodę na naukę dziewcząt przy oddziale handlowym. Natomiast kierownik szkoły w dniu 8 XII 1915 r. zawiadomił kupców o otwarciu przy szkole specjalnego wydziału handlowego. Długoletnimi nauczycielami w tej szkole byli: Feliks Kitz, Michał Kwiał, Piotr Białek, Kasper Stępień, Julian Milewski, ksiądz Rosner oraz Marian Nowotarski, który od 1903 r. objął, kierownictwo szkołą, która w krótkim czasie stała się znanym aż po Kraków czy Frydek ośrodkiem kształcenia kadr rzemieślniczych. W omawianym okresie mury szkoły opuściło przeszło 1000 absolwentów.

W 1925 r. dokonano kolejnej zmiany. Na Publiczną Szkołę Zawodową Dokształcającą. Rozszerzono kształcenie o takie zawody jak: monter elektryczny, radiomechanik oraz fotograf. Uruchomiono specjalne klasy żeńskie o profilu krawiecko bieliźniarskim. Prowadzono dokształcanie dziewcząt i chłopców w trakcie 6-miesięcznych kursów. Kierownikami szkoły w omawianym okresie byli: Jan Jasicki, Stanisław Nanuczkowski oraz Bolesław Zwoliński. W skład grona wchodzili: Józef Zięba, Michał Kwiał, Rudolf Drabina, W. Świgost, Janusz Stanisławski, Antoni Cwiertnia, dr Stabiecki oraz Julian Reimschüssel, znany w Żywcu twórca sztuk teatralnych, Jan Mituś, dr Bolesław Ustjanowski, Czesław Litwiński, ksiądz Stanisław Słonka. Decyzją niemieckich władz okupacyjnych szkoła zawiesiła działalność w 1940 roku.

Tuż po wojnie, przez rok była to Publiczna Szkoła Koedukacyjna. W maju 1945 r. sekretarz KP PPR Adolf Biela zlecił inż. Antoniemu Ostrowskiemu zorganizowanie szkoły zawodowej, a Rada Miejska zobowiązała się do ponoszenia kosztów, utrzymania szkoły oraz przydzieliła na naukę parter budynku przy ul. Zielonej, Gdzie mieściło się Seminarium Nauczycielskie. Zajęcia lekcyjne rozpoczęto już w trzeciej dekadzie maja, otwierając jedną klasę pierwszą, dwie drugie i dwie trzecie. W toku 3-miesięcznego kursu ukończyło naukę w tych klasach 282 uczniów.

Następnie omawiana placówka stała się Publiczną Średnią Szkołą Zawodową, a formuła ta obowiązywała do 1953 roku. Jubilatka (działała bowiem od 1947 roku) prowadziła naukę w 2 systemach: dziennym, gdzie w okresie trzyletnim uczniowie po szkole podstawowej, po zaliczeniu egzaminów końcowych, otrzymywali świadectwo ukończenia szkoły zawodowej oraz wieczornym, gdzie w cyklu dwuletnim, wieczorowym prowadzono kierunki dokształcające. Na uwagę zasługuje to, że obok całej gamy zawodów w roku szk. 1948/49 ukończyło szkołę dwóch techników dentystycznych.

Kolejne przemianowanie miało miejsce w 1953 roku. Na 3 lata powstała Państwowa Zasadnicza Szkoła Metalowo – Drzewna. Kształcono młodzież tylko w dwóch kierunkach: stolarskim i metalowymi. Nowy kierownik warsztatów stolarskich inż. Sowiński podjął się budowy warsztatów obok budynku szkolnego. W omawianym okresie mury szkoły opuściło 166 absolwentów.
Ograniczenie kształcenia kadr tylko do dwóch kierunków wywołało niezadowolenie Cechu Rzemiosł Różnych, na interwencję którego szkoła od 1956 roku powróciła do profilu wielozawodowego i podjęła kształcenie młodzieży w 50 zawodach. Dokonano też zmiany nazwy szkoły na ZASADNICZĄ SZKOŁĘ ZAWODOWĄ, która utrzymała się do 1975r., w którym to przekształcono ją w ZESPÓŁ SZKÓŁ BUDOWLANO-DRZEWNYCH.
Po długiej i żmudnej modernizacji i rozbudowie budynku szkoły przy ul. Szkolnej 2 w latach 1983–1992 pod energicznym kierownictwem dyrektora mgr Jana Lubińskiego szkoła zyskała nowoczesną bazę lokalową, a w dniu 15 października 1999 roku patrona – Armię Krajową. Tak jest do dziś.

Obchody

Obchody 130 – lecia istnienia szkoły odbędą się w dzień nauczyciela, czy 14 października. Jaki jest ich program?
10.00 - Msza Święta w kościele Św. Floriana w Żywcu-Zabłociu;
11.30 - Uroczystości oficjalne jubileuszu w Miejskim Centrum Kultury w Żywcu.
Po uroczystościach przemarsz do budynku szkoły oraz:
Złożenie kwiatów w miejscach upamiętniających historię szkoły
Zwiedzanie szkoły i okolicznościowych wystaw
„Spotkanie po latach” nauczycieli, absolwentów i pracowników szkoły
Poczęstunek
18.00 - Bal Absolwenta

Udostępnij

7
+6
1

Pobierz bezpłatną aplikację

Informacje z Twojego powiatu na wyciągnięcie ręki.

Google Play

Logo Beskidy News
Masz dla nas informacje? Newsy? Widziałeś lub słyszałeś coś ważnego? Chcesz, aby Twoją sprawą zajął się reporter? Daj nam znać. Dyżurujemy całą dobę, reagujemy od razu.

 

Imię i nazwisko (*)
Podaj imię i nazwisko
E-mail (*)
Podaj adres e-mail
Temat (*)
Podaj temat
Wiadomość (*)
Napisz wiadomość
Załącznik
Dodaj załącznik
(gif, jpeg, jpg, png, zip)
Captcha (*)
Rozwiąż captchę